Thursday, December 16, 2010

Cinta Gila 2

waahh.. pegh. gila la. aku tak percaya la.
“kakak. barang dalam kereta tu semua da ambil ka?.”
aku masih lagi menggagumi kawasan yang pernah aku lawati 6 tahun yang lepas.
“kak long!” jerit danial.
“hah?.. barang?.. dah dah. semua dah ambil.” balasku tergagap gagap
“tak apa la. da pukul berapa dah ni. mama nak balik dah. esok pagi kami nak balik kedah.” balas mama
“ouh.. ok. boleh tak mama tinggal kunci pendua rumah kat setiawangsa tu kat kakak. senang sikit nanti kalau ada apa apa kakak nak balik sana” balasku
“ha. memang mama nak bagi pun. nah. ambil ni.  jangan dok guna kot arah lain pulak” pesan mama
“haha.. ok ok. takkan la kakak nak guna wat party kut kat rumah tu.”
“mana la nak tau. ok la. mama nak balik dah ni. afiq sorang sorang kat kulim tu. kesian kat dia.”
“eh. dia cuti ka?. tak tau pun. “
“baru semalam. dia balik umah kawan dia dulu. balik ni mama ambil la dia.”
“ok. mama. salam.”kataku sambil menghulurkan tangan.
“jaga diri baik baik tau. belajar elok elok. gunakan lpeluang yang ada elok elok tau. ingat mama ngan abah ni.” pesan mama. air mata mama dah mula bergenang. macam ni la mama dari aku form 1. asal hantar hari pertama ja nak nangis. paling teruk aku penah tengok mama masa mama hantar aku kat sekolah baru aku masa form 2.
“ok. mama jaga diri tau.” balasku.
“abah”panggilku sambil menghulurkan tangan.
“kakak jaga diri elok elok. tahniah sebab berjaya jugak kakak sambung belajar sampai tahap ni. abah bangga dengan kakak. belajar elok elok tau. bagi dapat 3.5 setiap semester tau. tak nak macam masa kat mrsm dulu dah tau.” itulah pesanan seorang abah yang sangat aku cintai.
air mata mula bergenang. kata kata abah begitu menusuk ke dalam kalbu.
“baiklah abah. kakak akan berusaha dengan lebih baik”
“adik. jaga diri tau. jangan nakal nakal. jaga mama ngan abah elok elok.” pesanku kepada adik bongsuku yang berumur 10 tahun. jarak umurnya dengan aku adalah 9 tahun. memandangkan dia anak bongsu. dia sangat manja dengan kedua ibu bapaku.
aku mengiringi pemergian ibu bapaku dengan tangisan.
“dah lah syaz. jom naik bilik” ajak mia
alhamdulilah. aku dan amira ditempatkan di bilik yang sama kerana kami ditawarkan dengan kos yang sama iaitu kedoktoran.






dah seminggu kami di sini. sepanjang orientasi macam macam yang aku dapat. ramai sungguh student kat sini. tak sempat nak kenal each other. malam ni, aku dengan mia ambil la kesempatan tu untuk kemas our bilik.


7 tahun lepas
“mia mia nanti dah besar kau nak jadi apa?.” tanya aku.
mia dan nat serentak memandang aku. katika itu kami sedang mengulangkaji pelajaran di rumah mia. sememangnya itulah rutin kami setiap minggu.
“aku nak jadi doktor. kau?” balas mia
kami semua tutup buku dan mula duduk bersam sama
“aku pun sama. kau nat?”
“aku nak jadi pensyarah.” balas nat
“nanti dah besar kita belajar sama sama tau.” mia mencelah
“ tak pun nanti dah kerja kita beli satu rumah besar. kita stay sama sama. “ tambah mia lagi
“ok ok. pastu nanti kita wat klinik depan umah nak mia. kau pulak nat, kau cari tempat mengajar yang dekat dekat tau.” balas aku.
“ok no hal. insyaallah. panjang umur. murah rezeki, dapatlah impian kita ni jadi kenyataan” balas nat
“amin.. “ mia dan aku serentak menyatakannya.


tiba tiba lamunanku terhenti .
“syaz. handphone bunyi tu” mira menegurku sambil menunjukkan kearah handphone aku di atas meja
“ouh. haha. terberangan jap” balasku
mira hanya menggelengkan kepala memandang aku.
nama hafiz tertera di scrin handphone
“hello assalamualaikum” jawabku seraya mengangkat panggilan itu
“hello waalaikumussalam. syaz. kau kat UIA ke?” tanya hafiz.
“yup. pehal?. mana tahu ni?.” balasku hairan
“tu la. punya la khusyuk sampai kau pun tak nampak dah.”
“hah?. kau kat sini?. are you serious?”
“betol la. jom keluar. aku ada something nak show off kat kau ni.” balas hafiz
“ok. but. kat mana?. “
“kat kafe depan tu. jom la. aku ambil kau. or kau nak pergi sendiri?.”
“takpe.  kitorang pergi sendiri. pukul berapa nak jumpa?”
“pukul 9 lepas isya’. by the way kenapa kitorang?”
“ouh. kau tak tahu eh?. takpe nanti kau akan tahu. ok lah. nak mandi. bye”
“ok. jumpe jap lagi”



“mia!!!!!!!!!!!!!!” jerit aku
haish.. makcik ni kalau bersiap mengalahkan mak datin.
“yeye.. kejap la. aku da nak siap dah” balas mia
“aku tunggu kat baby ak tau.” balas aku seraya mengambil purse, kunci kereta dan jugak handphone aku.

yeye dapat mesej mesti opah yang anta ni. ha. betol betol betol..
tetibe poket gegar.. biasa la. mesej masuk

                sayang. I miss u
                from: aby

huish.. what the chicken. hatoi. dia buat gila apa ni. jangan la. aku ni dah la tak pernah boleh nak lupa dia.
tiba-tiba pintu kereta terbuka.
“jom. sorry lambat” mia bersuara.
kuss.. semangat. mahu sakit jantung aku tadi.

“hello hafiz. aku dah sampai. kau kat mana?”
“ha. ok ok. aku pergi kat kau”
panggilan telefon dimatikan.
aku terus menarik tangan amira dan berjalan menuju ke sebuah meja makan yang terletak di hujung kafe itu. mia yang masih tidak mengetahui apa-apa hanya mengikut gerak langkahku.
“hafiz” tegurku
aku mengamati muka seorang jejaka tampan di sebelah hafiz. eh. sapa dia ni. kenapa aku macam pernah jumpa.
“ha. mari duduk. eh. mia?” balas hafiz
“eh. kau ke hafiz. asyraf pun ada?.”
“fatin. this is what I want to show u, asyraf” jelas hafiz.
“la. asyraf ke. patut macam kenal. katanya nak sambung study kat jordon?” tanyaku
“cis. sampai hati tak kenal aku. aku tak jadi lah sambung sana. malas la. da dapat sini. baik aku study sini je. mana mana pun sama” balas asyraf
asyraf tersenyum lebar memandangku. senyum dengan seribu satu makna.
mia disebelahku mencubit lenganku.
5 tahun lepas
“mia. cuba kau baca mesej ni.” ujar aku sambil memberikan handphone samsungku kearah mia

                aku suka kau la. dah lama dah. tapi aku malu.
                from: asyraf

“wow. asyraf minat kau?. wallaaa.. tak sangka lelaki idaman malaya tu minat kau. tu la. gadoh lagi tiap tiap hari. kan da sangkut” balas mia
“haha… tapi aku dah anggap dia tak lebih dari seorang kawan”

lamunanku terhenti
“syaz. nak makan apa?.” tanya hafiz
“hm.. give me a plate of fried noodle and a glass of ice tea.” blasku
“asyraf?”hafiz bertanya lagi
“bagi sama macam syaz”
aku termanggu mendengar jawapannya. apakah dia mempunyai maksud?.

jam menunjukkan jam 10 malam. kami memutuskan untuk pulang ke kolej.
“syaz. kau balik ngan asyraf boleh tak?. aku nak naik ngan hafiz?” mia memandangku dan mengeyit mata.
minah ni memang nak makan kaki aku.
untuk pengetahuan korang. kolej kami berdekatan antara satu sama lain.
“ehm. syaz. aku balik ngan mia ok. bye” jerit hafiz dari dalam kereta. mereka terus memecut kereta meninggalkan kami.
“asyraf. jom la. sory la. kereta aku kecik je.”jemput aku
“ish. mana ada. besar ke kecik ke. sama ja”asyraf  membalas
sepanjang perjalanan yang hanya memakan masa lima minit itu hanya radio yang bersuara.
sampai  saja depan kolejnya. dia turun sambil mengucapakan terima kasih dan sekali lagi menghadiahkan senyuman manus dia.

hakcipta terpelihara FATIN SYAZWANI

1 comment:

Anonymous said...

cepat lah ckit smbg....jgn wat cuak beb....haha

hakcipta terpelihara FATIN SYAZWANI JAMIL